Eerder naar huis dan gepland
Ik sta voor het hotelraam en
doe mijn best om mijn tranen
binnen te houden.
Onrustig wiebel ik heen en weer.
‘Het gaat niet hè?’,
vraagt hij vanaf het bed
terwijl ik naar buiten kijk.
We zouden twee nachtjes weggaan.
Drie hele dagen.
Maar nu,
de ochtend na de eerste nacht,
voel ik dat het al niet meer gaat.
De discussie bij aankomst
over onze kamer.
Met pijn en moeite kregen we
de driepersoonskamer
die we al een jaar geleden
speciaal hadden gereserveerd
om er zeker van te zijn
dat ik een eigen hoekje zou hebben
om te kunnen slapen.
De drukte en hectiek in het hotel.
’s Avonds laat de harde muziek
uit de kamer naast ons.
De warme kamer.
Het andere bed.
Het chaotische ontbijt
in de galmende grote ontbijtzaal
die helemaal vol zat,
was de druppel.
En nu sta ik hier,
voor het hotelraam.
Mijn lichaam geeft
het duidelijk aan: dit is te veel.
Mijn hoofd sputtert tegen:
probeer het nou toch,
doe gezellig,
verpest het weekendje niet,
misschien gaat het straks beter.
Ik probeer te denken aan
wat ik de afgelopen jaren
heb geleerd over
het luisteren naar mijn lichaam.
Mijn lichaam geeft duidelijk signalen.
Het ontspant bij de gedachte
om onze spullen te pakken en
weer naar huis te gaan.
Als ik niet naar mijn gedachten luister,
weet ik precies wat ik moet doen.
Dus dat doe ik,
hoe rot, vervelend en jammer
het ook is.
‘Nee, het gaat niet’,
zeg ik.
Ik vertel dat ik naar huis wil.
‘Dan doen we dat toch’,
reageert hij.
‘Dit hotel is het ook niet.
We gaan de spullen pakken en
dan gaan we lekker weer naar huis.’
———-
Meer lezen?
Ik schreef een boek:
‘In de schaduw
Overleven met autisme’.
Info en bestellen via deze link.
———-