Wachtlijst gedachten
Is een diagnose wel echt nodig?
Ik wil het zeker weten.
Ik kan dit niet meer zelf,
ik heb echt hulp nodig.
Moet ik tegen mensen vertellen
dat ik op de wachtlijst sta
voor een diagnosetraject?
En voor welke diagnose?
Wat zeg ik dan?
Hoe leg ik het uit?
Ik kan mezelf beter
een tijdje terugtrekken,
zodat ik niets uit hoef te leggen.
Ik begrijp het zelf niet eens,
dus ik kan het ook niet uitleggen.
Wat als ik autisme
blijk te hebben?
Wat dan?
Ben ik dan opgelucht?
Of juist niet?
En als het zo blijkt te zijn,
wie ga ik het dan vertellen?
En hoe doe ik dat?
Hoe zullen mensen reageren?
Zullen ze me geloven?
Wat als dat niet zo blijkt te zijn?
Wat is het dan?
Moet ik dan weer op een wachtlijst?
Moet ik dan weer
van voren af aan beginnen
met het zoeken
naar een oorzaak en naar hulp?
Zal ik zelf een opleiding
tot autismecoach volgen?
Of psycholoog worden?
Dan ben ik niet afhankelijk
van hulpverleners.
Ik kan ook gewoon
veel boeken lezen,
misschien is dat ook voldoende?
Of zou het niet mogelijk zijn
om mezelf te helpen?
Als ik mezelf kon helpen,
waren de problemen
nu niet zo groot,
toch?
Hoe lang zou ik
nog moeten wachten?
Heb ik wel
de juiste instelling gekozen?
Wat als ik
geen fijne psycholoog krijg?
Of het niet eens ben
met de uitslag?
Ik wil aan de beurt zijn.
Ik houd dit niet meer vol.
Ik wil het weten.
———-
Meer herkenbare teksten
lees je in mijn boek
‘In de schaduw,
Overleven met autisme’.
Info en bestellen via deze link.
———-