Zonder script meespelen in een toneelstuk
Met lood in mijn schoenen
loop ik naar de voordeur
om aan te bellen.
Er is iemand jarig.
En ik ga op visite.
Veel verjaardagen voelen
als meespelen in een toneelstuk
zonder script of
duidelijkheid over de regels.
Ik ervaar ze als één grote
chaotische scène:
vragen stellen
zonder het antwoord af te wachten,
schreeuwen in plaats van praten,
grappen maken ten koste van elkaar,
herinneringen ophalen
die helemaal niet leuk zijn,
altijd dezelfde herinneringen ook,
en elkaar voortdurend in de rede vallen.
Iedereen lijkt dat normaal te vinden.
Behalve ik.
Alleen al de aanloop vreet energie.
Als ik er ben,
stapelt de spanning zich op en
de dagen erna ben ik compleet van slag.
Ik bel aan en besluit
er het beste van te maken.
Als ik tien minuten
op de verjaardag zit,
heb ik al spijt van mijn keuze.
De chaos overspoelt me.
De hoofdpijn die ik al had
door de spanning vooraf,
zwelt aan.
Ik had niet moeten gaan.
Kon ik maar verdwijnen
achter de coulissen.
Als stille figurant
zit ik de verjaardag uit.
Het is het me niet meer waard.
Ik neem ter plekke een beslissing:
dit was de laatste keer.
Ik speel niet meer mee.
Geen verjaardagen als deze
meer voor mij.
———-
Meer lezen?
Ik schreef een boek:
‘In de schaduw
Overleven met autisme’.
Info en bestellen via deze link.
———-